Zinvol geweld

March 1, 2012 8 comments

Inmiddels weet de rest van het Internet wel wat er gebeurd is met Rutger Castricum van Pownews: de deur gewezen door Andreas Kinneging. Volgens Rutger zelfs met geweld.

Nu wil ik het niet gaan hebben over wie er gelijk heeft in die kwestie, of wie het meest verdiend om aangepakt te worden. Dat is wat mij betreft een heilloze discussie; interessanter vind ik het om aan de hand van Rutger’s klacht eens hardop na te denken over de functie van geweld in het openbaar verkeer.

Het politiek correcte standpunt is natuurlijk dat geweld geen plaats heeft in het openbaar verkeer. We mogen geen eigen rechter spelen, en ook provocaties als die van Pownews kunnen afgedaan worden met ‘daar moet je boven staan, met geweld verlaag je alleen maar’. Iedereen die dan nog twijfelt wordt platgeslagen met de uitsmijter: ‘als geweld normaal is dan wint de sterkste, en we willen toch niet dat het recht van de sterkste geldt?’

Wat mij betreft hoort dit hele politiek correcte denken op de mestvaalt van de geschiedenis. Laat ik eens beginnen met het juridische aspect: de jurisprudentie in Nederland zegt dat je je met gepast geweld mag verdedigen tegen aanvallen op je have en goed. Iemand die op je portiek staat en na meerdere sommaties nog steeds niet vertrokken is, daarvan kan gesteld worden dat hij erfvredebreuk pleegt, en daar mag je je tegen verdedigen, ook met fysiek optreden. Ik denk dan ook niet dat Rutger echt aangifte heeft gedaan tegen Kinneging, want de combinatie van zijn gezuig en weigering te vertrekken maakt dat juist hij juridisch zwak staat, en met het geld van de TMG achter zich zal de advocaat van Pownews ook geen beginner zijn, en ook wel weten dat dit geen sterke zaak is.

Uiteraard is er meer dan alleen het legale aspect. Moreel gezien vind ik dat geweld zeker moet kunnen tegen iemand die zelf geweld tegen je begaat. En het gezuig van Castricum, zijn overvaltactieken met camera in de hoop een reactie los te krijgen, dat is geweld. Een stevige klap, of hardhandige verwijdering in een opbrenggreep, zijn wat mij betreft een proportioneel antwoord hierop.

Als we blanco zeggen dat iedereen dit soort verbale geweld maar over zich heen moet laten komen, juist dan laten we het recht van de sterkste regeren. Als een zuigend ettertje met de macht van de Telegraaf Media Groep achter zich kan doen en laten wat hij wil, en bij de minste represailles zijn virtuele megafoon kan gebruiken om oorverdovend huilie huilie te doen, is het recht op geweldsgebruik ontzeggen aan zijn tegenstanders dan nog echt serieus te bepleiten als bescherming tegen het recht van de sterkste? Integendeel, dat is de wet juist in dienst stellen van de ‘bullies’.

Mijn standpunt is vrij simpel: we moeten ophouden met te miepen over wat duw- en trekwerk, of wat blauwe plekken. Bij niet noemenswaardig lichamelijk letsel, en zeker in de aanwezigheid van een provocatie, horen we het geweld uit de juridische sfeer te halen en gewoon te accepteren als een normaal, zij het extreem, middel om de persoonlijke levenssfeer te verdedigen.

In de tussentijd blijf ik gewoon mensen terug het perron op duwen als ze in willen stappen voor ik de trein uit ben. En ik ga me absoluut niet schuldig voelen.

Categories: Nederlands, Politiek

Zeg me wie Uw tegenstanders zijn…

January 12, 2012 2 comments

…en weet waarom ik voor U moet zijn.

Bij veel onderwerpen is het niet de inhoud van de voorstanders die mij overhaalt, maar de irrationaliteit van de tegenstanders. Als het argument tegen een bepaalde positie niet berust op rationele afwegingen, maar op soms aggressief irrationele emoties, wat rest een rationeel mens dan nog dan partij te kiezen?

Als het om menselijke invloed gaat op klimaatverandering, dan is het de hypocrisie van de tegenstanders om elke koude winter als tegenbewijs op te voeren, maar hun mond te houden bij warme zomers; hun neiging tot aantoonbaar ‘cherrypicking’ om maar een neerwaardse trend aan te tonen, zoals het nemen van uitzonderlijk warm jaar 1998 als startpunt, of hun neiging om plotseling een argument te vergeten als het niet waar blijkt te zijn, zoals de zogenaamde invloed van de plaatsing van weerstations op de temperatuurmetingen (toen aangetoond werd dat zelfs de door Antony Watts aangewezen ‘goede’ stations dezelfde trend lieten zien als de ‘slechte’ stations, was het ineens stil rond dit argument).

De klapper kwam toen Richard Muller van de Universiteit van Californië, Berkeley, het onderzoek naar de weerstations nog eens overdeed. Leidende blogger onder de ‘sceptici’, Antony Watts, beloofde dat hij het resultaat van Muller als leidend zou aannemen. Toen Muller vaststelde dat ook zijn onderzoek dezelfde trend liet zien als de meerderheid van het gepubliceerde onderzoek, liet Antony Watts hem vallen als een baksteen.

Als het gaat om Schotse onafhankelijkheid, dan komt de Engelse pers niet verder dan emotionele argumenten om het Verenigd Koninkrijk verenigd te houden. Men doet alsof alle stemmers op de Scottish National Party zich laten informeren door de slag bij Bannockburn.

Natuurlijk zijn er altijd nationalistische Schotten te vinden die makkelijk leuzen roepen, maar als dit overduidelijk niet het standpunt is van de SNP, dan laat de Engelse pers weinig argumenten over om het hoofdargument voor Schotse onafhankelijkheid te verwerpen: namelijk het principe dat eenieder volk het recht heeft op zelfbeschikking. Erkennen dat het Verenigd Koninkrijk bestaat uit meerdere naties leidt automatisch tot de vraag waarom deze naties niet het recht op deze zelfbeschikking hebben.

Het lijkt er meer op dat de tegenstanders van Schotse onafhankelijkheid in een emotioneel argument uit het verleden zijn blijven hangen, en dus niet de moeite nemen om de rationele argumenten en de daadwerkelijke koers van de SNP aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Met zulke tegenstand is het voor een buitenstaander al makkelijk om een standpunt in te nemen; laat staan voor de Schotten zelf.

En dichter bij huis is het duidelijk dat een partij die zich verlaagd tot goedkoop schelden en duidelijke weerstand tegen 500 jaar ontwikkeling in bescherming van de burger tegen overheidswillekeur (zoals een onafhankelijke rechtspraak) zich diskwalificeert als serieus te nemen democratische opponent.

Categories: Nederlands

Huishoudelijke mededeling

January 6, 2012 Comments off

Zoals duidelijk is heb ik even een paar maanden niet gepost. Ik kan een lang verhaal ophangen, maar ik denk dat het genoeg is om te zeggen dat ik het druk had en weinig energie overhad.

Ik ben van plan om weer meer te gaan posten, te beginnen met een vervolg op mijn per-hoofdstuk recensies van ‘The Most Dangerous Enemy’. Ook op de planning: mijn gedachten over mijn favoriete films, tvseries en boeken, en wat meer binnenlandse politiek.

Geekier items zoals ‘hoe maak je een A4tje met een hexagonaal patroon’ zullen zeldzamer zijn.

Nog een gelukkig 2012 gewenst aan iedereen die langskomt.

Categories: Nederlands

Voorspelbaar

January 6, 2012 Comments off

Het openbare discours in Nederland is inmiddels hard op weg om net zo vergiftigd te eindigen asl dat in de Verenigde Staten. Inmiddels is het al zo dat als je een bepaald standpunt inneemt dat je een volkomen standaardantwoord kan terug verwachten, dat overduidelijk niet gebaseerd is op een gedegen analyse van je argumenten, maar puur op welke kant van het politieke spectrum men je inschat.

Als voorbeeld: nadat ik mij voor de zoveelste keer geërgerd had aan weer een column over de Islam van Annelies van der Veer in gratis visverpakking Metro van dinsdag 3 januari, besloot ik maar eens te doen wat je normaal op een forum doet: mijn kritiek opschrijven en opsturen naar het ingezonden-brieven email-adres.

Mijn vergelijking van Annelies met een kapotte langspeelplaat werd nog geplaatst ook. En wat was de eerste reactie, in de Metro van vandaag? Jawel, iemand die begint over hoe eenzijdig de rest van de ‘Linkse’ pers over Wilders bericht.

Het is zo ontzettend vermoeiend voorspelbaar: als je kritiek levert op iemand die tot Nieuw Rechtsch behoort (sleutelwoorden: islamofoob, antilinks) dan komt er gegarandeerd een andere aanhanger die maar besluit om over de misstappen van anderen te beginnen, in plaats van op de kritiek in te gaan.

En zo gaat het elke keer:

  • Brandstichting in een Moskee? “Ja, maar, die weggepeste homo’s dan?”
  • Homo’s weggepest door autochtonen? “Ja maar, eerwraak”
  • Familiedrama? “Ja maar, waarom mogen er geen kerken in Saudi-Arabië gebouwd worden?”
  • Ontuchtpleger in de Kamer? “Ja maar, dit al geroyeerde PvdA-lid dan?”

Is er een handboek of zo, dat ditzelfde rhetorische kuttruukje altijd door dezelfde mensen gebruikt wordt? En is de rest van Nederland echt zo dom dat men er in blijft trappen? Zo nee, wanneer gaat iemand in de mainstream dan eens zijn bek opentrekken op dit eeuwige rechtsche gedraaikont om kritiek te vermijden?

Categories: Nederlands, Politiek

De watjescultuur

September 6, 2011 Comments off

Het KNMI vertelt mij dat de temperaturen weer in de buurt van de 15
graden komen. En wie schetst mijn verbazing dan ook, als ik de warme
jassen alweer uit de kast zie komen?

Het is ieder jaar hetzelfde liedje:

  • De NS stookt zijn treinen tot tropische temperaturen op.
  • Kantoren worden op 25 graden gestookt.
  • De dames trekken hun meest bebontte Uggs uit de kast.
  • De heren lopen in dikke herfstjassen met dassen.

Als dit nou zou gebeuren bij een graad of 10-12, dan zou ik me het nog
kunnen indenken. Maar de totale onmacht om ook maar een paar graden
onder de 20 te verduren bewijst wat mij betreft dat Nederland hopeloos
decadent aan het worden is.

Categories: Nederlands

If you can think of it…

August 1, 2011 Comments off

…Someone has made porn of it.

This is known as  Rule 34.

Charles Stross, being the net-savvy author that he is, was of course sure to use this someday. And so he returns to the ‘twenty minutes into the future’ setting of his earlier novel ‘Halting State’.

The last time we met Liz Kavanaugh of the Edinburgh police force, she was working a case involving missing persons and high finance surrounding an online gaming company. Today, she has been passed over for promotion and moved sideways in the organisation, and she is now in charge of the department monitoring the seamier side of the Internet and investigating crimes that have a connection with it.,

The other characters we meet are Anwar Hussein, a small-time criminal trying hard to stay on the straight and narrow for the sake of his children, who gets a job offer that is entirely above board, and yet still too good to be true.

And we have the mysterious representative of ‘The Organization’, who is tasked with setting up a sales and distribution network for counterfeit goods produced in back yard synthetics fabrication units.

A good techno-thriller starts with a plot. Charlie knows how to do this, and from the moment a colleague calls in Liz for a scene that looks like an accident in auto-eroticism, Charlie works his way through a well-constructed plot that ends with a high “Holy Shit!” quotient.

But plot is not enough. Charlie gives us interesting characters as well; people we care about. Liz’s character traits may make her look like a role-model for a PC protagonist, and yet she jumps the bounds of the archetype, coming alive for the reader. Anwar is touching in his dedication to his children and in his bewilderment at his predicament, and the operative is a chilling psychopath.

We get a kinky, and sometimes squicky look at the seamy side of the Internet tomorrow, and an interesting speculation how spam, fraud and countermeasures might evolve. We get it in Charlie’s inimitable clear, lightly sardonic style. And as a bonus character we get Charlie’s hometown of Edinburgh, described so lovingly that we can almost hear the murmur of the hurrying masses in its streets.

‘Rule 34’ is almost without weak spots. About the only thing really springing to mind is the persistent use of the second person singular as authorial voice, which may put off some. If you managed to get over it to enjoy ‘Halting State’, it will be no problem here either. Of course it is not High Literature, but then again, neither does Charlie pretend it is.

If you like a good thriller, this is a definite must-read.

Categories: Books, English, Science Fiction

Als je het kunt bedenken…

August 1, 2011 Comments off

…Dan heeft iemand er porno over verzonnen.

Aldus de ijzeren wet van het Internet, ook wel bekend als Regel 34.

Charles Stross zou Charles Stross niet zijn als hij hier geen idee uit gehaald had. En dus heet zijn nieuwste roman in deze serie, na het eerste boek ‘Halting State’, heel toepasselijk ‘Rule 34’.

De laatste keer dat we Liz Kavanaugh, agente bij de politie van Edinburgh, zagen, was ze betrokken bij een zaak met vermissingen en financiële malversaties rond een online gaming bedrijf. Promotie heeft ze sinds ‘Halting State’ slechts zijdelings gemaakt, en tegenwoordig leidt ze de unit die ‘vreemde’ misdaden oplost die iets met de duistere zijde van het Internet te maken hebben. Als dan ook een rijke burger in zijn dure appartement wordt gevonden in omstandigheden die op een auto-erotisch ‘ongelukje’ lijken, is het precies Liz’s pech dat de officier ter plekke onraad ruikt en haar er bij haalt.

De andere personages in dit boek zijn nieuw. Anwar Hussein is een kruimeldiefje dat gezeten heeft voor online identiteitsfraude, en wanhopig probeert zijn leven weer op de rails te zetten. Hij krijgt een baan aangeboden die volkomen legaal is, maar te mooi lijkt om waar te zijn.

En de schimmige maffia-organisatie die alleen bekend is als ‘The Organization’ heeft één van zijn leden naar Edinburgh gestuurd om daar de organisatie van een verkoopnetwerk van voorwerpen, geproduceerd in portable kunststof-labs ter hand te nemen.

Een goede techno-thriller begint met een goed plot. Charlie weet deze drie verhaallijnen op onnavolgbare wijze aan elkaar te knopen tot een conclusie met een hoog “Holy Shit!” quotient.

Buiten het plot is Charlie opnieuw in staat om personages neer te zetten waarvan je wilt weten wat ze nu weer gaan doen; personages ook waar je mee mee leeft. Ook hier heeft hij weer een voltreffer; Liz Kavanaugh is haar gebruikelijke, licht afstandelijke zelf, Anwar is een sympathieke vent, en de vertegenwoordiger van ‘The Organization’ is een ijzingwekkende psychopaat.

Kinky en soms zelfs walgelijke inkijkjes in de zelfkant van een Internet van morgen; een blik op hoe identiteitsfraude, spam en de bestrijding daarvan zich zouden kunnen ontwikkelen, en dat alles geschreven in Charlie’s gebruikelijke heldere, licht sardonische proza. Met als bonus een extra personage: Edinburgh zelf, dat door Charlie liefdevol wordt neergezet op een manier dat je bijna de mensenmassa’s om je heen voelt.

Nadelen heeft ‘Rule 34’ bijna niet. De typische schrijfstijl in de 2e persoon enkelvoud is even wennen, maar wie dit in ‘Halting State’ overleefd heeft voelt zich meteen thuis. Grootse inzichten in de menselijke psyche en weidse philosophische vergezichten krijgen we ook niet, maar Charlie heeft dan ook geen pretenties in die richting.

Voor de liefhebbers van de betere thriller, een absolute aanrader; uitstekend geschreven vakwerk.