Archive

Archive for the ‘Politiek’ Category

Groots en Meeslepend

March 26, 2016 Comments off

Marsman

Hendrik Marsman’s “De Grijsaard en de Jongeling” geeft ons een mooi contrast: De jongeling opent met zijn uitdaging aan de wereld “Groots en meeslepend wil ik leven!”. De grijsaard vertelt waarom dit een gevaarlijke illusie is die er toe leidt dat je meegezogen wordt in omstandigheden die je niet kan controleren, en die je leven kunnen verwoesten.

Helaas. De jongeling luistert niet en springt toch de wijde wereld in, op zoek naar een groots ideaal.

Orwell

George Orwell schreef in zijn recensie van Mein Kampf:

Hitler … knows that human beings don’t only want comfort, safety, short working-hours, hygiene, birth-control and, in general, common sense; they also, at least intermittently, want struggle and self-sacrifice, not to mention drums, flags and loyalty-parades.

Ook Orwell herkende de lokroep van een Grote Zaak, en hoe die mensen opriep om er voor te vechten. Niet voor niks had hij zelf 4 jaar eerder hetzelfde gedaan door in Spanje in de Internationale Brigades te vechten.

Marsman heeft diezelfde lokroep ook gevolgd, hoewel hij het ultieme einde van deze denkwijze aan zag komen, en zijn flirt met fascisme daardoor kort bleef. Opnieuw Orwell:

Whereas Socialism, and even capitalism in a more grudging way, have said to people “I offer you a good time,’’ Hitler has said to them “I offer you struggle, danger and death,” and as a result a whole nation flings itself at his feet. Perhaps later on they will get sick of it and change their minds, as at the end of the last war. After a few years of slaughter and starvation “Greatest happiness of the greatest number” is a good slogan, but at this moment “Better an end with horror than a horror without end” is a winner. Now that we are fighting against the man who coined it1, we ought not to underrate its emotional appeal.

Het heden

Iedereen die het nieuws een beetje gevolgd heeft weet waar ik op uit ga komen: dit klinkt als een uitstekende omschrijving waarom jongeren zich tot radicale groepen als ISIS wenden. Het heeft weinig met godsdienst te maken, behalve dan dat de imams van ISIS de ontevreden jongeren in het Westen een Grote Zaak kunnen voortoveren, en ze op te zwepen om groots en meeslepend ten strijde te gaan; iets wat uit mijn citaten hierboven blijkbaar al minstens honderd jaar erkent wordt als een drijfveer voor veel slechts.

Ik ben niet de enige, de Internet columnist John Dolan, schrijvend onder het pseudoniem ‘Gary Brecher, The War Nerd’, wijst in dit artikel op exact hetzelfde fenomeen, en noemt nota bene België als voorbeeld.

ISIS heeft een doel: Baghdad terug, de stad waar ze uitgejaagd zijn. De buitenlandse strijders zorgen voor stoottroepen en propagandaoffensieven door terrorisme (lees ook de andere stukken van The War Nerd over ISIS, hij heeft lang in het MO gewoond en geeft een interessant perspectief), en het hierboven uiteengezette proces dat tot recrutering leidt klinkt mij logisch in de oren.

Footnotes:

1

Orwell zit er hier naast: Hitler is niet de originele bron, maar een Pruisische officier.

Advertisements
Categories: Nederlands, Politiek

“Net Neutraliteit voor Dummies (opnieuw)”

January 26, 2013 5 comments

Oh nee, niet weer

Net Neutraliteit (een letterlijke vertaling van het Amerikaanse begrip ‘Net Neutrality’) blijft de gemoederen bezig houden. Helaas begrijpt nog steeds niet iedereen wat het nou precies inhoudt.

Vorige keer dat ik dit onderwerp ter sprake bracht was het de Telegraaf Media Groep die beweerde dat het een pleidooi was om providers het recht te ontzeggen bandbreedtelimieten op te leggen.

Dit keer gaat Groen Links de fout in met hun analyse van een opinieartikel van Neelie Smit-Kroes in de Franse krant Libération.

Wat is Net Neutraliteit nou eigenlijk.

Persoonlijk begrijp ik niet waarom iedereen dit steeds fout heeft; Net Neutraliteit is helemaal niet moeilijk.

Net Neutraliteit houdt in dat jouw provider neutraal bemiddelt in het verkeer tussen jou en een derde partij op het Internet. De provider dient alle verzoeken die van hun klanten afkomen neutraal af te handelen, zonder discriminatie naar het eindpunt van de verbinding.

De discussie kwam in de VS op gang omdat een aantal mensen uit de providerwereld als proefballonnetje opgooiden dat sites die veel bezoekers trokken meer verkeer veroorzaakten op hun netwerk, en die sites daarom maar zouden moeten betalen of afgeknepen worden. Het is een lang technisch verhaal, maar operators van populaire sites betalen hun bandbreedte al, dus dit kwam neer op ‘Nice site you have there, shame if noone could visit it’.

Als je videos wilt bekijken van YouTube, dan mag je provider die niet afknijpen omdat YouTube een concurrent is (als je bijvoorbeeld je Internet afneemt bij UPC of Ziggo).

Als je Skype wil gebruiken, dan mag de provider dit niet afknijpen om tegelijkertijd een niet afgeknepen Voice over IP dienst aan je aan te bieden.

Wat wel mag, is dat de provider algemene verkeersmaatregelen neemt:

  • Het is volkomen toegestaan om een gebruiker af te knijpen als deze boven een vooraf afgesteld bandbreedteverbruik of totaalafname komt.
  • Het is ook toegestaan om een hele klasse verkeer prioriteit te geven of af te knijpen, bijvoorbeeld door alle VoIP (ongeacht aanbieder) voorrang te geven.

Het voorstel van Kroes en waarom Groen Links er naast zit

Wat Kroes voorstelt is dat het providers vrij zou moeten staan om beperkt Internettoegang aan klanten aan te bieden, als dienst op zich. Dus voor Oma, die alleen maar via Facebook met haar kleinkinderen in contact wil blijven een simpel pakket met beperkte bandbreedte en geen streaming video, bijvoorbeeld.

Er valt een hoop op Kroes’ voorstel aan te merken. Het aanbieden van een beperkte Internetdienst, zolang dit vooraf duidelijk aan de klant wordt aangegeven, en er alternatieve verbindingen zijn die wel een volledige (en dus neutrale!) dienstverlening bieden is echter geen inbreuk op de neutraliteit van het Internet; de beperkende factor is niet de afkomst van de data, maar de bereidheid van de klant om te betalen voor een betere verbinding. Kroes, met andere woorden, richt zich op de vraagzijde (de eindklant), de NN discussie richt zich juist op de aanbodzijde.

Wat wel een probleem is is dat er een sociale tweedeling ontstaat tussen zij die wel een volledige Internetdienstverlening kunnen betalen en tweederangsburgers met een beperkte verbinding. Dat een partij die zichzelf Groen Links noemt Kroes’ argumenten echter op zwakke technische gronden probeert te verwerpen in plaats van op de evidente gronden van sociale rechtvaardigheid verbaast mij dan ook ten zeerste.

Categories: Nederlands, Politiek

Naar de HEL met het harmoniemodel!

May 23, 2012 Comments off

Nadat Hassnae Bouazza half Nederland over zich heen kreeg omdat ze wat kriegel werd van een column die alle Marokkanen, haar incluis, verantwoordelijk hield voor de mogelijke wandaden van een 5-tal, ga ik ook maar eens een duit in het zakje doen.

Het grootste vergif in het dagelijkse discours is het harmoniemodel: de opvatting dat je je vooral niet boos mag maken, en vooral rustig in discussie moet gaan met iedereen, ongeacht of je gelijk hebt of niet.

Ik heb het nog niet eens over het overduidelijke sexisme dat deze eis aan vrouwen zwaarder wordt gesteld dan aan mannen. Het is de pest dat je in Nederland nooit ‘onzin’ mag roepen als iemand aperte onzin uitslaat. Integendeel, degene die onzin uitkraamt wordt met alle egards behandeld, en zelfs als hij (want 9 van de 10 keer inderdaad een man) zich onbehouwen uitlaat, wee je gebeente als je denkt hem met gelijke munt van repliek te dienen.

Of het nou een publiciste is die zich publiekelijk opwindt over luie generalisaties, of ikzelf die een collega uitfoetert omdat hij aperte onzin uitkraamt die mij een week extra werk kan bezorgen, altijd is er wel iemand die aan de zijlijn ‘tut-tut’ loopt te doen; zo’n zalvend type die dan gaat zeggen ‘je kan het toch ook op een positievere manier uiten?’.

Welnu, ik zeg ‘genoeg!’. Als iemand onzin uitkraamt, dan mag hem dat hard en duidelijk gezegd worden. Het gaat om de inhoud, en als de feiten aan je kant staan, dan hoort dat gerespecteerd te worden. Het harmoniemodel is een moderne vorm van appeasement die het debat cadeau geeft aan degenen met de grootste mond. Wie de slachtoffers probeert monddood te maken met zalvende gemeenplaatsen hoort net zo hard afgebrand te worden.

Categories: Nederlands, Politiek

Gekaapt door de zieligheidsindustrie

May 4, 2012 6 comments

Wat herdenken we eigenlijk

Officieel is de dodenherdenking duidelijk: alle slachtoffers van oorlogsgeweld. Vroeger was het specifieker, en herdachten we alleen de doden aan Nederlandse zijde in de Tweede Wereldoorlog.

Tegenwoordig hebben we het zover uitgebreid dat we bij wijze van spreken de kok die gisteren zijn teen stootte in Kunduz nog herdenken als slachtoffer.

Er is echter één uitzondering.

Ook Duitse slachtoffers?

Het relletje van dit jaar betreft het besluit van de gemeente Bronckhorst om ook tien gesneuvelde Duitsers mee te nemen in de herdenking. Nadat al eerder een beroerd ‘gedicht’ over een foute oudoom was gesneuveld bij de nationale herdenking, richt gans de aandacht zich nu op de schande in een Gelders dorpje.

Wehrmacht vs. SS

Wat in de pers nergens naar boven te halen valt zijn de omstandigheden waaronder deze Duitsers gesneuveld zijn. Sterker nog, of het om Wehrmacht of SS gaat wordt nergens gemeld.

Slechts de foto in de Stentor biedt uitkomst; het gaat om Wehrmacht en Luftwaffe personeel. Dit leidt tot een interessante vraag: zijn normale militairen die gesneuveld zijn in de normale uitoefening van hun taak geen herdenken waard omdat ze voor de aggressor streden?

Is, met andere woorden, de reden waarom iemand een oorlogsslachtoffer relevant voor de reden om te herdenken? De Wehrmacht had hier niks te zoeken, en ‘bevel is bevel’ is na de oorlog vastgesteld als geen goed excuus. Maakt het deze paar soldaten en onderofficieren daar echter minder slachtoffers van oorlogsgeweld van?

Hoe pertinent leggen we de grens tussen normaal mens en oorlogsmisdadiger? Een Waffen-SSer meldde zich vrijwillig uit ideologische overwegingen bij een misdadige organisatie aan, en die herdenken gaat mij een brug te ver om die reden, maar gewone soldaten omgekomen in normale krijgshandelingen? Ik zou het geen landelijke rel waard vinden, vooral gegeven de manier waarop we het slachtofferbegrip toch al opgerekt hebben.

Me dunkt dat een goede bezinning op het begrip slachtoffer op zijn plaats is. Dat wordt niet geholpen door hijgerige relletjes en de gebruikelijke beroepsslachtoffers.

De zieligheidsindustrie

Nadat er in de pers al wat over gevallen was moesten natuurlijk de professionele zieligerds zich roeren. Een kort geding werd aangespannen; de organisatoren eisen het slachtofferschap op namens de Holocaustslachtoffers.

Waar de rest van Nederland het slachtofferschap inmiddels tot het belachelijke heeft opgerekt, willen deze eeuwige zeikerds het juist verengen naar hun eigen parochiale kringetje. Niet tevreden met monumenten door het hele land en romanschrijfsters die geen boek kunnen afleveren zonder in het eerste kwart over de Holocaust te beginnen, nee, de rechter moet er aan te pas komen om de mensen in Bronckhorst even te vertellen wie ze wel en niet mogen herdenken.

Alleen al om dit soort zeikerige mensen zou ik de Dodenherdenking het liefst helemaal afschaffen.

Categories: Nederlands, Politiek

Zinvol geweld

March 1, 2012 8 comments

Inmiddels weet de rest van het Internet wel wat er gebeurd is met Rutger Castricum van Pownews: de deur gewezen door Andreas Kinneging. Volgens Rutger zelfs met geweld.

Nu wil ik het niet gaan hebben over wie er gelijk heeft in die kwestie, of wie het meest verdiend om aangepakt te worden. Dat is wat mij betreft een heilloze discussie; interessanter vind ik het om aan de hand van Rutger’s klacht eens hardop na te denken over de functie van geweld in het openbaar verkeer.

Het politiek correcte standpunt is natuurlijk dat geweld geen plaats heeft in het openbaar verkeer. We mogen geen eigen rechter spelen, en ook provocaties als die van Pownews kunnen afgedaan worden met ‘daar moet je boven staan, met geweld verlaag je alleen maar’. Iedereen die dan nog twijfelt wordt platgeslagen met de uitsmijter: ‘als geweld normaal is dan wint de sterkste, en we willen toch niet dat het recht van de sterkste geldt?’

Wat mij betreft hoort dit hele politiek correcte denken op de mestvaalt van de geschiedenis. Laat ik eens beginnen met het juridische aspect: de jurisprudentie in Nederland zegt dat je je met gepast geweld mag verdedigen tegen aanvallen op je have en goed. Iemand die op je portiek staat en na meerdere sommaties nog steeds niet vertrokken is, daarvan kan gesteld worden dat hij erfvredebreuk pleegt, en daar mag je je tegen verdedigen, ook met fysiek optreden. Ik denk dan ook niet dat Rutger echt aangifte heeft gedaan tegen Kinneging, want de combinatie van zijn gezuig en weigering te vertrekken maakt dat juist hij juridisch zwak staat, en met het geld van de TMG achter zich zal de advocaat van Pownews ook geen beginner zijn, en ook wel weten dat dit geen sterke zaak is.

Uiteraard is er meer dan alleen het legale aspect. Moreel gezien vind ik dat geweld zeker moet kunnen tegen iemand die zelf geweld tegen je begaat. En het gezuig van Castricum, zijn overvaltactieken met camera in de hoop een reactie los te krijgen, dat is geweld. Een stevige klap, of hardhandige verwijdering in een opbrenggreep, zijn wat mij betreft een proportioneel antwoord hierop.

Als we blanco zeggen dat iedereen dit soort verbale geweld maar over zich heen moet laten komen, juist dan laten we het recht van de sterkste regeren. Als een zuigend ettertje met de macht van de Telegraaf Media Groep achter zich kan doen en laten wat hij wil, en bij de minste represailles zijn virtuele megafoon kan gebruiken om oorverdovend huilie huilie te doen, is het recht op geweldsgebruik ontzeggen aan zijn tegenstanders dan nog echt serieus te bepleiten als bescherming tegen het recht van de sterkste? Integendeel, dat is de wet juist in dienst stellen van de ‘bullies’.

Mijn standpunt is vrij simpel: we moeten ophouden met te miepen over wat duw- en trekwerk, of wat blauwe plekken. Bij niet noemenswaardig lichamelijk letsel, en zeker in de aanwezigheid van een provocatie, horen we het geweld uit de juridische sfeer te halen en gewoon te accepteren als een normaal, zij het extreem, middel om de persoonlijke levenssfeer te verdedigen.

In de tussentijd blijf ik gewoon mensen terug het perron op duwen als ze in willen stappen voor ik de trein uit ben. En ik ga me absoluut niet schuldig voelen.

Categories: Nederlands, Politiek

Voorspelbaar

January 6, 2012 Comments off

Het openbare discours in Nederland is inmiddels hard op weg om net zo vergiftigd te eindigen asl dat in de Verenigde Staten. Inmiddels is het al zo dat als je een bepaald standpunt inneemt dat je een volkomen standaardantwoord kan terug verwachten, dat overduidelijk niet gebaseerd is op een gedegen analyse van je argumenten, maar puur op welke kant van het politieke spectrum men je inschat.

Als voorbeeld: nadat ik mij voor de zoveelste keer geërgerd had aan weer een column over de Islam van Annelies van der Veer in gratis visverpakking Metro van dinsdag 3 januari, besloot ik maar eens te doen wat je normaal op een forum doet: mijn kritiek opschrijven en opsturen naar het ingezonden-brieven email-adres.

Mijn vergelijking van Annelies met een kapotte langspeelplaat werd nog geplaatst ook. En wat was de eerste reactie, in de Metro van vandaag? Jawel, iemand die begint over hoe eenzijdig de rest van de ‘Linkse’ pers over Wilders bericht.

Het is zo ontzettend vermoeiend voorspelbaar: als je kritiek levert op iemand die tot Nieuw Rechtsch behoort (sleutelwoorden: islamofoob, antilinks) dan komt er gegarandeerd een andere aanhanger die maar besluit om over de misstappen van anderen te beginnen, in plaats van op de kritiek in te gaan.

En zo gaat het elke keer:

  • Brandstichting in een Moskee? “Ja, maar, die weggepeste homo’s dan?”
  • Homo’s weggepest door autochtonen? “Ja maar, eerwraak”
  • Familiedrama? “Ja maar, waarom mogen er geen kerken in Saudi-Arabië gebouwd worden?”
  • Ontuchtpleger in de Kamer? “Ja maar, dit al geroyeerde PvdA-lid dan?”

Is er een handboek of zo, dat ditzelfde rhetorische kuttruukje altijd door dezelfde mensen gebruikt wordt? En is de rest van Nederland echt zo dom dat men er in blijft trappen? Zo nee, wanneer gaat iemand in de mainstream dan eens zijn bek opentrekken op dit eeuwige rechtsche gedraaikont om kritiek te vermijden?

Categories: Nederlands, Politiek