Home > Nederlands, Politiek > Zinvol geweld

Zinvol geweld

Inmiddels weet de rest van het Internet wel wat er gebeurd is met Rutger Castricum van Pownews: de deur gewezen door Andreas Kinneging. Volgens Rutger zelfs met geweld.

Nu wil ik het niet gaan hebben over wie er gelijk heeft in die kwestie, of wie het meest verdiend om aangepakt te worden. Dat is wat mij betreft een heilloze discussie; interessanter vind ik het om aan de hand van Rutger’s klacht eens hardop na te denken over de functie van geweld in het openbaar verkeer.

Het politiek correcte standpunt is natuurlijk dat geweld geen plaats heeft in het openbaar verkeer. We mogen geen eigen rechter spelen, en ook provocaties als die van Pownews kunnen afgedaan worden met ‘daar moet je boven staan, met geweld verlaag je alleen maar’. Iedereen die dan nog twijfelt wordt platgeslagen met de uitsmijter: ‘als geweld normaal is dan wint de sterkste, en we willen toch niet dat het recht van de sterkste geldt?’

Wat mij betreft hoort dit hele politiek correcte denken op de mestvaalt van de geschiedenis. Laat ik eens beginnen met het juridische aspect: de jurisprudentie in Nederland zegt dat je je met gepast geweld mag verdedigen tegen aanvallen op je have en goed. Iemand die op je portiek staat en na meerdere sommaties nog steeds niet vertrokken is, daarvan kan gesteld worden dat hij erfvredebreuk pleegt, en daar mag je je tegen verdedigen, ook met fysiek optreden. Ik denk dan ook niet dat Rutger echt aangifte heeft gedaan tegen Kinneging, want de combinatie van zijn gezuig en weigering te vertrekken maakt dat juist hij juridisch zwak staat, en met het geld van de TMG achter zich zal de advocaat van Pownews ook geen beginner zijn, en ook wel weten dat dit geen sterke zaak is.

Uiteraard is er meer dan alleen het legale aspect. Moreel gezien vind ik dat geweld zeker moet kunnen tegen iemand die zelf geweld tegen je begaat. En het gezuig van Castricum, zijn overvaltactieken met camera in de hoop een reactie los te krijgen, dat is geweld. Een stevige klap, of hardhandige verwijdering in een opbrenggreep, zijn wat mij betreft een proportioneel antwoord hierop.

Als we blanco zeggen dat iedereen dit soort verbale geweld maar over zich heen moet laten komen, juist dan laten we het recht van de sterkste regeren. Als een zuigend ettertje met de macht van de Telegraaf Media Groep achter zich kan doen en laten wat hij wil, en bij de minste represailles zijn virtuele megafoon kan gebruiken om oorverdovend huilie huilie te doen, is het recht op geweldsgebruik ontzeggen aan zijn tegenstanders dan nog echt serieus te bepleiten als bescherming tegen het recht van de sterkste? Integendeel, dat is de wet juist in dienst stellen van de ‘bullies’.

Mijn standpunt is vrij simpel: we moeten ophouden met te miepen over wat duw- en trekwerk, of wat blauwe plekken. Bij niet noemenswaardig lichamelijk letsel, en zeker in de aanwezigheid van een provocatie, horen we het geweld uit de juridische sfeer te halen en gewoon te accepteren als een normaal, zij het extreem, middel om de persoonlijke levenssfeer te verdedigen.

In de tussentijd blijf ik gewoon mensen terug het perron op duwen als ze in willen stappen voor ik de trein uit ben. En ik ga me absoluut niet schuldig voelen.

About these ads
Categories: Nederlands, Politiek
  1. Edgar
    March 3, 2012 at 2:34 pm

    Wat een kolder. Alleen de overheid heeft het monopolie op geweld. Dus als iemand in jouw portiek staat, deur dicht doen en politie bellen.

    • March 3, 2012 at 3:41 pm

      Werkelijk waar, wat een zinnige bijdrage. Ik besteed ruim 500 woorden om mijn standpunt onderbouwd uiteen te zetten, en meneer de autist denkt dat met 1 zinnetje te kunnen beantwoorden.

      Je bent blind, Edgar. Ik heb het juridische aspect behandeld, en je hebt ongelijk. De overheid heeft geen monopolie op geweld, de jurisprudentie en de wet zeggen heel duidelijk dat je geweld mag gebruiken om je te verdedigen.

      Boven pleit ik niet tegen het geweldsmonopolie, maar voor een juridisch ruimer begrip van wat ‘geweld’ is, en een maatschappelijke opvatting die daar bij aansluit.

      Maar dat alles is niet de moeite om op in te gaan. “Het is niet zo, en daarmee basta”, ziedaar de redeneertrant van de gemiddelde Geenstijl-lezer.

  2. Irina
    March 5, 2012 at 11:36 am

    Helemaal eens met de analyse van Mart. We zijn in deze complexe tijd het meest gebaat bij politici die niet uit zijn op ‘t winnen van een populariteitstest of Idolsverkiezing, maar die verstand van zaken hebben. Die ons op een heldere manier hun afwegingen en keuzes kunnen verklaren, de pers controleert de macht, bevraagt deze, maar is geen entertainende macht. En daar ging het de laatste jaren steeds meer op lijken, Ome Roon , Janine, Rutger en Dominique hossend en champagnedrinkend op Ibiza. Waar dat toe bijdraagt heb ik niet kunnen ontdekken, enkel gêne. Kortom pers: doe waartoe je bent geroepen, informeer de burger, kiezer, consument en gedraag je niet als entertainer, kijkcijferjager. In deze barre economische tijden heben we meer aan politici die gedegen, weldoordachte keuzes maken, het lachen vergaat ons zo ook wel, de wal keert het schip. Gelukkig zien steeds meer columnisten en opiniemakers in dat Kinneging, Tahir en in dit geval Mart het gelijk aan hun zijde hebben !

    • March 5, 2012 at 11:46 am

      Sorry Irina, maar de rol van de media in de politiek, en of Tahir en Kinneging gelijk hebben met hun oproep tot een gedragscode, is een ander onderwerp.

  3. Irina
    March 5, 2012 at 12:48 pm

    Mart, is idd een andere discussie, maar gaat er wel aan vooraf, meen ik. als journalisten zich houden aan hun kerntaak en instappers de discipline kunnen opbrengen te wachten totdat reizigers zijn uitgestapt is er tijdwinst en nauwelijks een probleem. Overigens ben ik niet voor de gedragscode voor de pers of de conservatieve filosofie van Kinneging, wel ben ik het eens met hun opvatting dat het Binnenhof geen kermis is en dat je het recht hebt niet op elke mallotige vraag voor jouw voordeur in te gaan.

    • March 5, 2012 at 1:42 pm

      Daar geef ik je groot gelijk in.

      Klein geweld (duwen, klappen die niet tot verwondingen leiden) is wat mij betreft bedoeld als sociaal correctiemechanisme; mensen duidelijk maken dat ze een lijn overschreden hebben en nu inbreuk maken op jouw persoonlijke ruimte.

      Mijn uitsmijter over dringende passagiers terugduwen was dan ook bedoeld als voorbeeld van wat ik acceptabel geweld vind; het sociale correctiemechanisme als hierboven uitgelegd.

      Ik denk dat als we wat minder krampachtig doen over dit soort correctie, dat we dan de gemiddelde burger een instrument terug in handen geven om aan te geven dat zijn grenzen overschreden zijn, in plaats van te verwachten dat de overheid dit voor hem doet.

      Ik zit al een tijdje met dit idee te spelen, ik denk dat ik deze week maar eens wat ga uitschrijven hierover.

  4. Irina
    March 6, 2012 at 3:34 pm

    Goed idee Mart om jouw gedachten hierover verder uit te werken, het is not done hier om erover te filosoferen, daarom juist een zinnige bijdrage aan de discussie. Deed me denken aan de Antillen waar ik in de 50er en 60er jaren mn jeugd heb doorgebracht. Het schoolplein was nog niet zo overgeorganiseerd en overgereguleerd. Er waren duidelijke regels dat er niet werd gevochten en geen ruzie werd gezocht, ik heb slechts één keer hoeven te vechten toen een ander meisje mijn grenzen na herhaald waarschuwen niet in acht nam, daarna waren we weer de beste vrienden. Er waren geen oppasouders en slechts 2 leerkrachten hielden toezicht. In New York viel het me op dat mensen zo hoffelijk en voorkomend in de publieke ruimte waren. Een goede vriend die daar woonde vertelde mij dat dat normaal was, er is weinig ruimte en men respecteert elkaars ruimte, hufterigheid en sarren hoorde daar niet bij, want dan kon je in de problemen komen. Teruggekomen in Amsterdam viel het me op hoe anders dat hier is, zie jouw opmerking over de in- en uitstappende reizigers, voordringen in winkels, etc. Hier vertrouwt men er erg op dat ‘t zo’n vaart niet zal lopen, dat je wel met storend gedrag wegkomt en dat is misschien best prettig, maar de realiteit wordt uit t oog verloren door het ontbreken van corrigerende opmerkingen en soms optreden. Ik kijk uit naar jouw vervolg.

  1. March 9, 2012 at 5:04 pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 52 other followers

%d bloggers like this: